काव्यात्मक श्रद्धासुमन देवकुमारी दिदीलाई (नवराज सुब्बा)

काव्यात्मक श्रद्धासुमन देवकुमारी दिदीलाई (नवराज सुब्बा)

केही दिन अघि मात्र वाणी प्रकाशनको साधारण सभा चलिरहेको बेला कवि सविता गौतम दाहालले देवकुमारी दिदीको लडेर हातको भाँचिएछ भन्ने समाचार सुनाउनु भयो । प्राज्ञ कृष्णभूषण बललाई आगामी कार्यकालको लागि सभामा र्सवसम्मत निर्णय गर्दै प्रसन्न मुद्रामा बसिरहेका बेला अचानक सुनिएको यो समाचारले हामी सबैको मनमा एक्कासी अमिलोपन छायो । सबैले प्रश्नबोधक मुद्रामा एकआपसमा जिज्ञासा प्रकट गरे । प्रायः विछ्यौनामा बसिरहने दिज्यूलाई त्यस्तो दुर्घटना कसरी हुन गयो ? धेरैले धेरै कुरा गरे, मैले पनि सबै सुनें र एकप्रकारको लामो सुस्केरा मेरो मुखबाट थाहै नपाइकन फुत्त निस्कियो “त्यस्तै हो एउटा एउटा निहुँ” । मुखबाट ‘निहुँ’ शब्द निस्किनासाथ म आफै झस्किएँ । लाग्यो, सायद बोल्न नहुने अशुभ शब्द मेरो मुखबाट निस्कियो ।
यसरी प्वाक्क बोल्ने आफ्नो बानी आफैलाई मन नपरेर मनमनै आत्मालोचना गर्दै थिएँ, आज विहान समाचारपत्रमा देवकुमारी दिदीको देहवसान भयो भन्ने सुनेर म साँच्चै स्तब्ध भएँ । बबरसिंह थापा गुठीका अध्यक्ष कविराज न्यौपानेको हवाला दिँदै आज शुक्रवार ११ बजेसम्म श्रद्धाञ्जलीको लागि शवलाई निवासमा राखिने समाचारमा बताइएको छ । तर किन किन निवासतिर पाइला र्सार्न मन गर्‍ह्रौं भइरहेका बेला स्मृतिका केही हरफहरू कोरेर अनि मात्र भौतिक शरीरमा अन्तिम पटक श्रद्धाञ्जली दिनलाई सोच्दैछु ।
सम्झन्छु, केही वर्षअघि म झापामा कार्यरत रहेको बेलामा एकदिन अचानक साहित्यकार विवश पोखरेलले मलाई फोन गर्नुभयो र भन्नुभयो “देवकुमारी दिदी तपाईसित केही कुरा गर्न चाहनु हुन्छ” । अचम्म मान्दै मैले दिज्यूसित फोनमा कुरा गरें । वहाँले मेरो ‘बीच बाटोमा ब्यूँझेर’ कवितासङ्ग्रह भित्रको ‘भगवानसँग’  शिर्षको एउटा कविताको बारेमा कुरा गर्नुभयो । यो छोटो कवितालाई वहाँले गीताको वाक्यसित तुलना गर्नुभयो । र आफूलाई अत्यन्त छोएको र मन परेको कुरा बताउनु भयो अनि मलाई मनभरि आशिर्वाद पनि दिनुभयो । त्यसबेला फोनमा कुरा सकिए पछि मैले खुशीको आँशु पुछेको थिएँ ।
मेरो लागि दिज्यूको ती वाक्यांश र आशिर्वादलाई सबैभन्दा ठूलो पुरस्कार हो भनेर मैले सञ्चारमाध्यममा बताइसकेको पनि थिएँ । एक अग्रजले यति मिहीन, मार्मिक र गम्भिर ढंगले मेरा रचनालाई आत्मासात गरेर मन पराइ आत्मैबाट दिएको आशिर्वाद पाएपछि निश्चय म खुशीले गद्गद् भएको छु । मैले यही कुरा रेडियोमा बोलेको भए पनि आज यसलाई लिपिबद्ध पनि गर्दैछु ।
बबरसिंह थापा स्मृति गुठीको वाषिर्क समारोहमा मलाई वर्षेनी निम्तो आउँछ । तर कार्यब्यस्ततावश म सहभागी हुन सकेको थिइन । केही हप्ताअघि पनि यसरी नै निम्तो आएको थियो । सोही दिन तर केही अधि मलाई अर्को कार्यक्रममा पनि सहभागी हुन जानुपर्ने अवस्था आयो । उक्त कार्यक्रम निर्धारित समयमा सुरु नभएको र कार्यक्रममा आफूलाई पनि सम्मान गर्ने कार्यक्रम भएकाले बीचैमा हिंड्न वा सम्मान थाप्नासाथ हिड्न पनि अप्ठेरो भइरहेको बेलामा बबरसिंह थापा स्मृति गुठीको कार्यक्रमको निर्धारित समय झण्डै एकघण्टा वितिसकेको थियो । मैले तीन-तीन वर्षम्म निमन्त्रणा अवज्ञा गरें यो त अति नै भो, ढिलै भए पनि जान्छु, सुटुक्क पछाडि दर्शकदीर्घामा बस्छु र कमसेकम आत्मसन्तुष्ट हुन्छु भन्दै कार्यक्रमस्थल पुगें । नभन्दै बबरसिंह थापा स्मृति गुठीद्वारा आयोजित कार्यक्रम अन्तिम चरणमा पुगेको रहेछ । तैपनि मलाई समारोहमा ससम्मान मञ्चमा बोलाइयो । मैले मञ्च उक्लने क्रममा देवकुमारी दिज्यूलाई पनि अभिवादन गरें वहाँले बडो प्रसन्न मुद्रामा मेरो अभिवादन फर्काउनुभो ।
उसबेला मैले देखेको दिज्यूको उही प्रसन्न मुहारलाई मैले मेरो मुटुमा साँचेको छु अनि वहाँले फोन मार्फत मलाई दिनुभएको आशिर्वादलाई हृदयमा पोको पारेर राखेको छु । जेहोस् म यसबेला उही देवकुमारी दिज्यूको आत्माको चीरशान्तिको कामना गर्दै वहाँलाई कुनै दिन यस भौतिक संसारमा मन परेको मेरो ‘भगवानसँग’ शिर्षकको कवितालाई आज काव्यात्मक पुष्पस्वरुप श्रद्धाञ्जली चढाउँछु ।
केटाकेटी छँदा
आँखा फेटाले छोपेर
साथी छुने खेल खेल्दथें म
तर आज
आँखा खोलेर पनि
कतै भेटिन तिमीलाई
हे भगवान !
र्सवत्र छामेर पनि
कतै पाउँदिन तिमीलाई
एउटा कुरा सोध्नु थियो-
के म अझै उस्तै छु
तिमीले सोचेजस्तै
बनाएजस्तै ।
(‘बीच बाटोमा ब्यूँझेर’ कवितासङ्ग्रह २०६५)
बैशाख २३, २०६८ विराटनगर ।

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.